จริยธรรม.คอม

ทฤษฎีแห่งจริยศาสตร์ไทย

(4 votes)

ทฤษฎีแห่งจริยศาสตร์ไทย

"จุดมุ่งหมายสูงสุดในชีวิต  คือ ความสุข...

ความสุขเป็นความดีประการเดียว

ไม่มีความดีอื่นใดนอกจากความสุข "

เฮอร์เบิร์ต สเปนเซอร์ (Herbert Spencer )

(ค.ศ.1821 -1903)

           จริยศาสตร์ (Ethics)   เป็นศาสตร์ที่ศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับปัญหาในทางศีลธรรม ความถูกต้องดีงาม  หามาตรฐานการตัดสินความถูกผิดเกี่ยวกับความประพฤติของมนุษย์  และจุดมุ่งหมายอันประเสริฐสุดของชีวิต   และปัญหาอันสำคัญอื่น ๆ   เกี่ยวข้องกับศีลธรรม

สำหรับคนไทยนิยมใช้ศิลปะรูปแบบต่างๆ           ในการสอน

             จริยศาสตร์แก่ลูกหลาน เราจึงมักพบเห็นจิตรกรรมฝาผนังตามวัด บทเพลง วรรณคดี และนิทานเกี่ยวเนื่องกับคำสอนให้เป็นคนดี

            แม้นักวิจารณ์มองว่า วรรณคดีและศิลปะเกิดขึ้นและดำรงอยู่ในสังคมมนุษย์มีหน้าที่หลักเพื่อสนองความต้องการด้านสุนทรียะ หน้าที่ของวรรณคดีมิใช่เพื่อเป็นตำราสั่งสอนทางจริยธรรม การแสดงออกซึ่งอัจฉริยภาพของมนุษย์ในทางวรรณศิลป์มิใช่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการสั่งสอนศีลธรรมมาแต่เดิม เพราะหากกวีมีภารกิจในการอบรมสั่งสอนจริยธรรม ก็หมายความว่าหนังสือจริยธรรมไม่เป็นสิ่งที่จำเป็นในสังคมมนุษย์  และสังคมมนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องมีสถาบันศาสนาด้วย 

การที่มนุษย์ต้องการวรรณคดีก็ย่อมแสดงว่า      มนุษย์ยังมีความต้องการสิ่งอื่นนอกเหนือไปจากศาสนาและจริยธรรม

             แม้โดยธรรมชาติ มนุษย์จะต้องการความปลอดภัยและปัจจัยพื้นฐานเพื่อการดำรงชีพ แต่มนุษย์ก็ยังต้องการความเพลินเพลินสนุกสนานด้วย นั่นก็คือมนุษย์ต้องการสุนทรียะนอกเหนือไปจากศาสนาและจริยธรรม ภารกิจของวรรณคดีในชุมชนจึงไม่ใช่การอบรมสั่งสอนทางจริยธรรม 

 

ที่มาจากหนังสือ ทฤษฎีเบื้องต้นแห่งปรัชญาไทย ผู้แต่ง ญาณวชิระ